Μικρά πετράδια η ζωή, έχει απλώσει,

σε δρόμους που οι θνητοί μόνο βαδίζουν,

και πριν προλάβει, το δάκρυ να στεγνώσει,

κάποιοι από εμάς, σκύβουν και τα αγγίζουν,

δεν λάμπουν όλα, μα κανείς δεν το γνωρίζει,

από μακριά, φαίνονται όλα του θολά,

μα αν πλησιάσεις, θα ακούς πως ψιθυρίζει

αν πιάσεις ένα, τα όνομα σου απαλά.

Τότε θα λάμψει, ή μουντό θα παραμείνει,

φως θα γεννήσει ή θα μείνει σκοτεινό,

όνειρο, αγάπη, ή ελπίδα σου θα γίνει,

ή θα ανέβει, πολύ ψηλά στον ουρανό.

Μετά από χρόνια, έφτασε και η σειρά μου,

το όνομα μου, να ακούσω ξαφνικά,

ίσως κουράστηκα, γιαυτό πρώτη φορά μου,

είπα ν αγγίξω, το δώρο τούτο, τελικά.

Κι έγινε φως κι ανάσα και αγέρας,

κι έγινε θάλασσα, όμορφη, γαλανή,

κι έγινε ήχος τρυφερός, μίας φλογέρας,

κι έγινε ελπίδα και αγάπη αληθινή.

Μα μ ένα τίμημα, πλάι μου να μην ζήσει,

κάθε στιγμή μου, η απουσία της πονά,

έκανε πάλι, τη καρδιά μου να ανθίσει,

μα κλαίει τις νύχτες, που κοντά μου δε ξυπνά.

Χρόνια έτσι ζω, μα θα λεγα αν ρωτούσες,

δε θα άλλαζα, τα όνειρο, με κανένα,

και την ψυχή μου, να δεις, αν το μπορούσες,

θα έβλεπες πλοία και φαντάσματα δεμένα.

Ounkas

05/01/2013