Αυτές οι σειρήνες, δεν ταξιδεύουν,

δεν φεύγουν μακριά, δεν λησμονούν,

κι αν λίγο με χάσουν, ξανά με γυρεύουν,

γαντζώνονται πάνω μου και με πονούν.

Το βάρος απίστευτο, μα είναι δικές μου,

κι αν πίστευα κάποτε, πως δεν θα με βρουν,

ζουν χρόνια εδώ, στη χαρά, στις σιωπές μου,

τις λύπες , τα δάκρυα, μαζί μου να δουν.

Αυτές οι σειρήνες, μονάχα σε εμένα,

παράπονα κάνουν και όλο ζητούν,

με χίλιες κραυγές, ν αφήσω δεμένα,

του νου τα καράβια, αυτές να κοιτούν.

Καμιά φορά αγγίζουν, σώματα ξένα,

για λίγο ξεχνιούνται, μα πάλι γυρνούν,

σε όνειρα άγρια, στο γκρίζο κρυμμένα,

και μόνο εφιάλτες, πάλι ξυπνούν.

Αυτές οι σειρήνες, δε λεν να σωπάσουν,

και φέτος ξαγρύπνησαν, μαζί να μας βρει,

κι αυτή τη χρονιά, τη ψυχή μου χαράζουν,

κανένα στο κήπο της, λουλούδι μην βγει.

Ounkas

06/01/2013