Εκεί πίσω, στο χρόνο που έζησα λίγο,

αφήνω την αύρα μου, να την χαρείς,

μέσα στο πέλαγο, για πάντα πριν φύγω,

φιλί σου αφήνω, κι ας φεύγω νωρίς.

Με την μελωδία, η φωνή μου σου φέρνει,

τις νότες του χθες, που σου τραγουδούσα,

τη ψυχή μου θυμήσου, στον ώμο σου γέρνει,

χαμόγελο είχε, καθώς σου μιλούσα.

Πάνω στην άμμο, το σχήμα χαράζω,

από ένα καράβι, που κυλάει σιγανά,

καμιά μας στιγμή, ποτέ δεν αλλάζω,

μ αυτή η ζωή μας, σε κλέβει ξανά.

Πικρή η χαρά, να έχεις, να χάνεις,

να θέλεις να νιώθεις, μα να μην μπορείς,

τη λύπη ευτυχία, παλεύεις να κάνεις,

μα μες τη ψυχή σου, λεπτό δεν χωρείς.

Αυτό το αστέρι, όπως θες να ονομάσεις,

δικό σου τ’ αφήνω, στο φως να βαδίζεις,

και ένα μου δάκρυ, αν θες να κρεμάσεις,

στα μέρη εκείνα, που μόνος γυρίζεις.

Ounkas

19/08/2013