Χάραξε πάλι, με τόση πίκρα να κυλά,

απ της ψυχής το παραθύρι να σε φτάσει,

κι αντί να στέλνει, την αγάπη να φιλά,

το πρόσωπο σου, φτιάχνει αγκάθινο στεφάνι.

Άλλη μια μέρα, μες τη λύπη βουτηγμένη,

κι όσο δεν θέλω να αγγίζει, τη μορφή σου,

τρέχει ασταμάτητα, εδώ και εκεί χαμένη,

ακόμα κι έτσι, θέλει να ναι εκεί μαζί σου.

Δεν την αφήνω, την ομορφιά σου κλέβει,

εσύ είσαι φως, είσαι άνεμος, δροσιά,

εδώ η μπόρα και το κρύο όλο παλεύει,

εδώ έχει πάντα χιόνι και τόση συννεφιά.

Πώς να θελήσω, το δρόμο σου να χάσεις,

ήθελα μόνο, λίγο ουρανό να σου χαρίσω,

γρήγορα τρέξε, στο ξέφωτο να φτάσεις,

από μακριά, τη χαρά σου θα γνωρίσω.

Ξημέρωσε, κρύσταλλα έχω μες τα χέρια,

απ το βοριά, που όλη τη νύχτα με κυκλώνει,

πάρε μαζί σου, ‘κείνα τα δυό περιστέρια,

και μην τα αφήσεις να χαθούνε μες το χιόνι.

Ounkas

23/08/2013