Μέρα τη μέρα μετρώ μα δεν μικραίνει,

η θλίψη που νιώθει, το σώμα .. η ψυχή..

μόνο κοντά στ΄ όνειρο ανασαίνει,

να έρθω γρήγορα, η μόνη μου ευχή.

Κάθε που σούρουπο έρχεται, αγναντεύω,

κι αφήνω το μυαλό μου, εκεί να φτάσει,

σ’ ότι αγαπώ, μου λείπει και λατρεύω,

σ ότι για μήνες, απ το πλάι μου έχω χάσει.

Μόνη χαρά, δυό λέξεις που διαβάζω,

μόνη ευτυχία, δυό κουβέντες, μια φωνή,

μα τόσο λίγες είναι και διατάζω,

το χρόνο γρήγορα, να γίνει μια στιγμή.

Να έρθει η ώρα, τη θάλασσα να κάνω,

βάρκα, να φτάσω στην στεριά τη μακρινή,

τη παγωμένη μου καρδιά να την ζεστάνω,

στη μόνη φλόγα, που την κρατάει ζωντανή.

Ounkas

20/02/2015