Πέρασε τόσος καιρός, μα στη σκέψη τρανεύουν,

όσα η ψυχή έχει χάσει, στη θολή ερημιά,

όλα εκείνα που δε ζει, στα μάτια αγναντεύουν,

από το όμορφο μου χθες, τώρα ανάσα, καμιά.

Πάλι μέρες μετρώ και τους δίνω ελπίδες,

θα ‘ρθει μια ανατολή, που θα είναι αλλιώς,

τα δεκάδες μαχαίρια, της ψυχής μου λεπίδες,

θα χαθούν και τη θέση τους, θα πάρει το φως.

Που σε όλους θεριεύει, μα εγώ δεν το βλέπω,

κι αν για λίγο έρχεται, πάλι σβήνει με μιας,

σαν τον άνεμο γρήγορα, όσο βλέπω εγώ τρέχω,

να προλάβω ν’ αγγίξω, της καρδιάς γιασεμιά.

Πάλι ώρες μετρώ, γιατί μόνη βαδίζω,

σε σκοτάδι που λιώνει, το φεγγάρι βουβά,

κι έτσι αμίλητη τώρα, την οδό μου διασχίζω,

και τους χτύπους ακούω, της ψυχής που βροντά.

Ounkas

2015