Χειμώνας και πάλι, κι ο ήλιος δεν βγαίνει,

κακό έρχεται, μα δεν το φοβάμαι,

το σύννεφο γκρίζο, απ όλα αυτό μένει,

για μένα ποτέ… , γιαυτό όλο λυπάμαι..

Ποτέ δεν χαράζει, εδώ μόνο νύχτα,

τυλίγει τα πάντα, σωπαίνουν οι ήχοι,

ταξίδι στο άγνωστο, χωρίς καληνύχτα,

μονάχα ένα δρόμο, χαράζουν οι στίχοι.

Από μέσα τους, παγώνει η αλήθεια,

αυτή που οι άνθρωποι, να κρύψουν παλεύουν,

σαν μία γραμμή, όλα κάνουν συνήθεια,

ξεχνούν τις ψυχές, που ανάσες γυρεύουν.

Βαριά μελωδία, οι νότες χαράζουν,

τα λόγια σιωπούν, τα μάτια σμιλεύουν,

οι αισθήσεις τολμούν, χωρίς να διστάζουν,

τα όσα νοστάλγησα, την αυγή μου γυρεύουν.

Ounkas

2015