Πάλι στον ίδιο έρημο δρόμο, βρέθηκα να βαδίζω,

στα ίδια χνάρια περπατώ κι είπα να φύγω,

λες και μπλεχτήκαν οι εποχές και τριγυρίζω,

από τα άνθη στα κλαριά, κι απ το πολύ, στο λίγο.

Να το ξεχάσω τούτο δω, το μονοπάτι θέλησα,

μα ένα αγκάθι τη ψυχή, τη μάτωσε και τρέχει,

τη δύναμη της ερημιάς και της σιγής μου αμέλησα,

ναι,  τη λατρεύω τη βροχή, μα ασταμάτητα βρέχει…

Λίγο ξαπόστασε η καρδιά, μα η αγκαλιά αλλάζει,

έγινε κρύος ο καιρός, κι όπου να ‘ναι το  χιόνι,

θα τα καλύψει όλα εδώ, και ξέρω σαν βραδιάζει,

πάγος θα γίνει και αυτόν.. ο ήλιος δεν τον λιώνει..

Πέτρα και χώμα έκλεισαν, ένα μικρό σοκάκι,

σκάβουν τα χέρια μου την γη, μα τίποτα δεν κάνουν,

στους ώμους μου βαριά σκιά, ασήκωτο σακάκι,

και οι φωνές οι γνώριμες, κοντά μου πλέον φτάνουν.

Όλα εξαρτώνται απ τη ψυχή, αυτή θα με γλυτώσει,

πάντοτε είχε δύναμη, βράχους να θρυμματίζει,

ξέρω πολύ έχει κουραστεί, μα ότι μπορεί θα δώσει,

να μην αφήσει ο χείμαρρος, πίσω να με γυρίσει.

Ounkas

2015