Όπου πατώ και βαδίζω, οι μνήμες κομμάτια,

στην άδεια αμμουδιά, με βότσαλα χτίζω,

λέξεις, εικόνες, ονείρων δωμάτια,

σε τίποτα εγώ, χαρά δεν θυμίζω.

Τον ήχο απ το κύμα, αφήνω να φτάσει,

βαθιά στη καρδιά, να φέρει τη μνήμη,

εκείνη που πίστεψες, γοργά θα γεράσει,

με συνέχεια θεριεύει κι εδώ έχει μείνει.

Με κάνει αλήθεια, πολύ να πεισμώνω,

σαν έρχονται οι μέρες, που διψούν να ξεχάσω,

μαζί τους γελώ, ποτέ δεν θυμώνω,

γιατί με την θάλασσα, στην ακτή θα περάσω.

Κι αυτές οι φωνές, που ‘μάθαν να γδέρνουν,

την σάρκα του νου, μέχρι να χαθούμε,

μαζί τους ταξίδι και πάλι με παίρνουν,

ώσπου από όλους, κι όλα να ξεχαστούμε.

Λέξεις που γράφτηκαν, μα ψέματα λένε,

μνήμες που έσβησαν, στου ήλιου την χάση,

απόψε ιστορίες, παλιές που όλο κλαίνε,

θα πουν για να μάθουνε, αν έχω ξεχάσει…

Ounkas

2015