Γέρασαν τα δέντρα, στη δική μου γειτονιά,

τα λουλούδια που είχαν, τώρα δεν ανθίζουν,

άδειασαν οι δρόμοι, μα σε μια γωνιά,

μια μικρή φιγούρα και κοντά της τρέχω.

Μια σκιά ήταν μόνο, γύρω απ το φως,

που απόψε άπλωσε, πάλι το φεγγάρι,

το γυαλί μου ράγισε, μα δεν ξέρω πως,

και θυμάμαι έλαμπε, σαν μαργαριτάρι.

Ένας ήχος από μακριά, να τον βρω γυρεύω,

μα όσο πλησιάζω, τόσο εκείνος φεύγει,

μέσα στο σκοτάδι, νιώθω πως κοντεύω,

όμως η σιωπή, ότι βρίσκει κλέβει.

Να γυρίσω πίσω, τι θα μ’ ωφελήσει,

μέσα στα συντρίμμια, τ’ όνειρο διψάει,

η πηγή μου στέρεψε, πώς να το δροσίσει,

πάλι άνοιξε η πληγή, στη ψυχή ξεσπάει.

Όπου κι αν κοιτάξω, χρώματα σβησμένα,

κι αν ακούσω κάτι, άδειες θα ‘ναι λέξεις,

μέσα στη καρδιά μου, τ’ άξια φορεμένα,

όλα στα χαρίζω, πριν εσύ τα κλέψεις…

Ounkas

03/2016