Μικρά σημάδια, που ένα ‘γίναν,

άστρα που ενώθηκαν, σε μια φωτιά,

χρυσό φεγγάρι, δυό λάμψεις μείναν,

μέσα στη νύχτα, άδεια η ματιά.

Φλόγες πετούν, στο μικρό δρόμο,

σα λάβα καίνε, τις σκόρπιες σκέψεις,

λίγο χρειάζονται, πια απ το χρόνο,

το νου να μπλέξουν, να τις πιστέψεις.

Όνειρα έσβησαν, πριν καν ανάψουν,

ελπίδες ξέθωρες, ψυχή που οδεύει,

σ’ ένα γκρεμό, μόνες θα κλάψουν,

μ’  ανέμου αύρα, να τις χαϊδεύει.

Ανάσα εσύ, καημού σου λέξεις,

μες το σκοτάδι, το δρόμο ψάχνεις,

δυό οι οδοί, ποια να διαλέξεις,

μες το μυαλό σου, εικόνες φτιάχνεις,

Μεγάλο αγκάθι,  πληγή και τρέχει,

να μην προφτάσεις, να το γιατρέψεις,

μα όση η ψυχή, θλίψη κι αν έχει,

όσα σε πόνεσαν… δεν θα πληγώσεις…

Ounkas

03/2016