Άσε την μοναξιά, σαν ποτάμι να τρέξει,

κι αν σε πονά, σε πληγώνει, μην κλάψεις,

δεν είναι μια εικόνα, μια φωνή, μία λέξη,

που θα κάνει το πόνο της ψυχής σου,να πάψει.

Άσε την ερημιά, στην καρδιά να κυλήσει,

κι αν η αυγή θα σε βρει, μόνο και λυπημένο,

με την θέρμη του ο ήλιος, στοργικά θα τυλίξει,

γύρω σου ότι πίστεψες, πως είναι χαμένο.

Μην νομίζεις πως όλα, είναι άσπρο και μαύρο,

ενδιάμεσα υπάρχει, ένα γκρι που σκοτώνει,

μα αυτό αν δεν είχα, θα έψαχνα πάντα να βρω

το φεγγάρι .. ΓΙΑΤΙ?.., κάθε νύχτα ματώνει.

Κι αν τα βράδια περνούν, χωρίς κάτι ν αλλάζει,

κι αν φυσά ο αγέρας και παγώνει το σώμα,

κι αν ποτέ η ζωή σου, δεν γελά, δε γιορτάζει,

πίστεψε πως μπορείς, για λιγάκι ακόμα.

Έρχεται η αγάπη, μα όλοι οι δρόμοι κλειστοί,

και φωλιάζει στο ΄είναι΄, περιμένοντας χρόνια,

σε τυλίγουν χιλιάδες, από αράχνες, ιστοί..

να κινήσει ένα χέρι, προσμένεις τα πιόνια.

Ounkas

16/05/2012