Κι έμεινα μόνη, να μιλώ στον εαυτό μου,

μαζί με αναμνήσεις και λέξεις που πετούν,

τώρα δεν έχω τίποτα, να ναι για το καλό μου,

τώρα οι λύπες άρχισαν, δίχτυ να μου κεντούν.

Μία γαλάζια θάλασσα,πού φτάνει?δεν γνωρίζω,

δεν έχει τέλος, ούτε αρχή κι όλο αλλάζει χρώμα,

σαν το παιδί που τρυφερά, στην αγκαλιά κοιμίζω,

μα το νανούρισμα αυτό, ξύπνιο το χει ακόμα.

Ένα κορμί που δεν ζητά, μόνο να βλέπει θέλει,

μια παρουσία, μια σκιά, μ αγάπη να γεμίζει,

τους σάκους της ψυχής, για άλλα δεν το μέλει,

και πίσω το χειμώνα της, για πάντα να αφήσει.

Πίνακας που δεν κρέμεται,στην μέση κάποιου τοίχου,

μέσα στην σκόνη, τη βροχή, τα χρώματα σταλάζουν,

τραγούδι που δεν ταίριαξε,στις λέξεις κάποιους στίχου,

γιατί άλλοι συνέχεια, τα λόγια του αλλάζουν.

Δάκρυ που γλίστρησε βουβά, μα χάραξε το γέλιο,

το καψε!! το κομμάτιασε!! και τώρα αργοσβήνει,

φιλί που δεν χαρίστηκε, σε΄πρέπει΄,αλλά σε΄θέλω΄,

μονάχο του έμεινε να ζει, γιατί... αγάπη δίνει.

Ounkas

20/05/2012