Κλείνομαι μες τους ήχους,

πάντα εδώ με ΄γυρεύω΄,

γράφω άχρωμους στίχους,

και για κάτι παλεύω,

εικοσιδύο πάνε χρόνια,

με χιλιάδες πια λέξεις,

σαν το τρένου βαγόνια,

πολλά, ποιο να διαλέξεις?

Όλα είναι ΄παιδιά΄μου,

με μισούν, μ αγαπάνε,

σαν τις νότες καρδια μου,

στη ψυχή, που χωράνε.

Αραγε να ναι πολλά,

μάτια που με διαβάζουν?

λες να μοιάζουν, θολά?

η απλώς με κοιτάζουν?

Δεν μιλά όμως κανείς,

έρχονται, ταξιδεύουν,

σαν εκείνους κι εμείς,

μόνο αλήθειες γυρεύουν.

Κι έχει τύχει χειμώνας,

μ΄ Άνοιξη να μυρίζει,

καλοκαίρι κι αιώνας,

στη ψυχή να χιονίζει.

Οι εποχές δεν αλλάζουν,

με ρυθμούς που είχες μάθει,

οι καρδιές μας προστάζουν,

τα σωστά και τα λάθη.

Μέσα εδώ, ότι ορίζεις,

γίνεται ένα και πλέκει,

όσα εσύ τα γνωρίζεις,

μα το βλέμμα αλλού στέκει.

Μείνε όσο αισθάνεσαι,

τη ψυχή, ν' ανασαίνει,

κι όταν πέφτεις να πιάνεσαι,

απο αυτό που ζεσταίνει,

του χειμώνα το κρύο,

της βροχής την σταγόνα,

του φιλιού το αντίο,

αγκαλιάς, μια κρυψώνα.

Ounkas

22/05/2012