Να κρατηθώ απο τί? ως κι ο ουρανός ξεθώριασε,

έκρυψε η λίμνη το νερό της και πάλι να διψάσω!

τα όνειρα μου ο βοριάς, τα πεταξε, τα σώριασε,

σε μια γωνιά, κι έκλεισαν οι δρόμοι, μην τα ψάξω!

Και τώρα τί? έμεινε μόνο μια πνοή, κουράστηκε,

πόσα να δώσει? που να βρει αγάπη να πιαστεί?

και η ψυχή? που σ άδικα και δίκαια, μοιράστηκε?

δεν έχει πια παλμό, κάπου για να ακουστεί.

Κι άνθρωπος ποιός?! θα ήθελε εδώ, ΕΔΩ, να μείνει?

ν ακούει τις νύχτες? το θρήνο της, να αντέχει?!

να πνίγεται στης θάλασσας της, την τεράστια δύνη?!

κι ανάσα να της προσφέρει, όταν άλλη δεν έχει?!

Κι απόψε που?! Να βρω μια αγκαλιά, να ακουμπήσω?

να ανεχτεί το δάκρυ, απ τις πληγές που αδειάζει?

και σε ποιό άγγιγμα, μόνο για μένα να ζητήσω?

να μείνει ξάγρυπνο, να με προσέχει που βραδιάζει?!

Κι αν κλάψω? ποιό σύννεφο θα ερθει να με πάρει?

να μου θυμίσει, έξω απ την μοναξιά μου, πώς να ζω?!

και να μου δείξει, πως και για μένα , το φεγγάρι,

κάθε βραδιά, βγαίνει και λάμπει, να το δω?

Μέρες περνούν και τί?! Πάντα μισή θα ξημερώνω,

χρόνια θα φεύγουν, περιμένωντας μικρές στιγμές,

ψυχή, καρδιά, σκέψη και σώμα, πάντα θα ματώνω,

και θα μπαλώνω, με αυτό το αόρατο δάκρυ, τις ρωγμές.

Ounkas

26/05/2012