Όνειρο, που έγινε ζωή κι όμως, νέο πεθαίνει,

σημάδια αφήνοντας πολλά, για να μην το ξεχνάμε,

άστρο που κάποτε έλαμπε,τώρα κι αυτό μικραίνει,

σβήνει, μα γίνεται σκιά, μέσα μας να φυλάμε.

Κι όσα δεν πίστευα να δω, ν αγγίξω, να γνωρίσω,

μια μέρα μου τα έφερες, μέσα στα δυό σου χέρια,

στην αγκαλιά σου, μ άφησες, να μπω, να ακουμπήσω,

κι αγάπη μόνο έδωσες, που μ έφτασε στα αστέρια.

Μα ήταν τόσο πιο ψηλά, απ όσα είχα γνωρίσει,

και ήξερα πολύ σύντομα, να μείνω δεν γινόταν,

όσο κι αν θέλει η καρδιά, όσο κι αν αγαπήσει,

είχε η μικρή, ήδη ψυχή, φωτιές κι όλο καιγόταν.

Είναι άραγε λέτε σοφό, μέσα μου να κρατώ φωνές,

ρωγμές, στιγμές, αλλά και εικόνες που βαραίνουν,

λέξεις, που ούτε ένα λεπτό, δεν ενιωσαν κενές,

μα να ειπωθούν δεν μπόρεσαν και τώρα πια σωπαίνουν?

Και αυτό το βήμα,σε ίδιους τόπους, πάντα με πηγαίνει,

εκεί που ο χρόνος για άλλους έπαυε,για μένα ήταν νερό,

και πόσο εύκολα κανείς, στη ζωή του να μαθαίνει,

να ζει απο το ΄μισό΄, μακριά? νομίζω, δεν το μπορώ.

Ounkas

28/05/2012