*

Είμαι μικρή σαν βότσαλο, σ απέραντη αμμουδιά,

σαν ένα άστρο του ουρανού, που όλο το χάνεις,

μες το συρτάρι, ένα απ τα χίλια σου κλειδιά,

ένα σου κύτταρο, στα τόσα που θέλεις να ζεστάνεις,

Σου το χα πει, τόσο μικρή, ένα λεπτό στο χρόνο,

σαν μια λέξη στου κόσμου, το τεράστιο βιβλίο,

μία κλωστή από παλτό, που κρέμεται στο δρόμο,

μια βάρκα που στέκει κοντά, στο πιο μεγάλο πλοίο.

Ένα μικρό που χάθηκε, σε πυκνό, άγριο δάσος,

μία σταγόνα που βουτά, στην θάλασσα όταν βρέχει,

μου ψυχή που όλο το δρόμο χάνει, κάνει λάθος,

ένα μυρμήγκι που παλεύει με την ζωή και τρέχει.

Είμαι μικρή, ένα φτερό, σε μια σπηλιά στο βράχο,

ένας ήχος που μπλέχτηκε, σε χίλια δυό τραγούδια,

κι όταν ρωτάς τι θα θελα, μες τη ζωή μου να χω?

τι θα ζητούσα απ την αυγή και από τα αγγελούδια?

Λέω,  πως θα θελα να δω, ένα χαμόγελο σου,

να ανθίζει και να μένει εκεί, ποτέ να μην το χάσεις,

μες την ψυχή σου να βλεπα, λίγο απ τον εαυτό σου,

κι ένα άνθος να άφηνα, φεύγοντας, κι ας ξεχάσεις.

Ένα μικρό, τόσο μικρό, πλάσμα, σαν ανθρωπάκι,

που απ τη ζωή σου πέρασε, μα τώρα έχει φύγει,

όχι γιατί το θέλησε, μα σαν λευκό φωτάκι,

όπως ένα άστρο πέταξε, μα πάντα θα τυλίγει,

σαν την σκιά το διάβα σου και θα σε προστατεύει,

απ του θυμού σου την οργή και από το άγριο κύμα,

δεν θα το δεις μπρος σου ποτέ, μα θα σε συντροφεύει,

σε δρόμους που θα φέρνουνε, χαρά σε κάθε βήμα.

Ounkas

08/01/2013