Με ρώτησες κάποτε, αν ο χρόνος γιατρεύει,

τις ψυχές που γεννήθηκαν, να ζουν πληγωμένες,

το καράβι του νου, αν ποτέ ταξιδεύει,

κάπου αλλού από πατρίδες, πάντα χαμένες.

- Ναι, σαλπάρει για εκεί, μα το κύμα το σπρώχνει,

σε στεριές που ο ήλιος, τρομάζει ν αγγίξει,

πλησιάζει τη ζωή, μα ο αγέρας το διώχνει,

το οδηγεί μεσοπέλαγα, η βροχή να το πνίξει.

Με ρώτησες κάποτε, αν η θλίψη έχει χρώμα,

αν μπορεί να αλλάξει, κάτι πάνω στη γη,

οι καρδιές που τυλίγει, μόνο πέτρα και χώμα?

έχουν πάντοτε μέσα τους? νύχτα είναι ή αυγή?

- Ναι, το χρώμα της είναι, σαν σβησμένο αστέρι,

σαν παλέτα που λείπει, καθετί φωτεινό,

σαν στυλό που κρατάει, ένα άψυχο χέρι,

σαν ματιά που κοιτάζει, μοναχά το κενό.

Με ρώτησες κάποτε, αν το σώμα παλεύει,

κι αν μπορεί κάποιος άλλος, απλά να το δει,

είναι αλήθεια πως πάντα? τη φυγή του γυρεύει?

κι είναι αλήθεια πως μένει, μόνο λίγο, παιδί?

- Περιτύλιγμα είναι, το κορμί, της ψυχής μας,

σπάνια κάποιο βλέμμα, μπορεί να το δει,

δίνει συνέχεια μάχη, το σωστό κι η ενοχή μας,

σαν να κρέμεται πάντα, σε σπασμένο κλαδί.

Μπορεί να θυμώνει, να τρέμει σαν φύλλο,

κι υπάρχουν φορές, που λες έχει φωνή,

μα νεκρό πάντα μένει, ένα ακίνητο ξύλο,

και αν δρόμους διαλέγει, είναι η σκέψη κενή. 

Ounkas

06/01/2013