Τείχη που έστεκαν απόρθητα, κινούνται,

έζησαν μάχες, καταιγίδες και σεισμούς,

προστάτευαν τα υπάρχοντα μου να κοιμούνται,

ήσυχα κι έδιωχναν, τα βέλη στους γκρεμούς.

Ακούραστα έμεναν, στο πλάι και παλεύαν,

κι ήταν καιροί, που δεν πλησίαζε κανείς,

από μακριά, τα έβλεπαν και τα ζηλεύαν,

ήμουν η κόρη και αυτά ήταν οι γονείς.

Πέτρες που πέρασαν πολλά, τώρα σαλεύουν,

φοβάμαι πως και ο αγέρας θα τα ρίξει,

σαν εφιάλτες τα κομμάτια, ζωντανεύουν,

κι ένα τσουνάμι, όπου να 'ναι, θα τα πνίξει.

Αιώνες με έκλειναν, μέσα τους και κοιτούσα,

απ τα παράθυρα όσους τρέχαν να κλέψουν,

τις λιγοστές στιγμές, που με κόπο απαιτούσα,

από τα χρόνια της ζωής, πριν όλα τα ληστέψουν.

Και τώρα όλα ράγισαν, σκόνη μόνο θα μείνει,

αν καταφέρω γρήγορα, κάτι να σου φωνάξω,

θα 'ναι ο ήχος της ψυχής, που θέλει και σου δίνει,

όσα λίγα απέμειναν, τα τείχη πριν να κάψω.

Ounkas

02/07/2013