*

Η αλμύρα της θάλασσας, μένει στα χείλη,

η αύρα που έδινε, στη ψυχή την πνοή,

λόγια που είπαν, δυό τρείς καλοί φίλοι,

κι αυτές οι στιγμές, που ονομάζω ζωή.

Εικόνες που έμειναν, στο μυαλό χαραγμένες,

ελπίδες που έστεκαν, μέχρι να 'ρθει η αυγή,

βροχή που με δρόσισε, σταγόνες μπλεγμένες,

γεμάτες αγάπη κι όνειρα απ τη πηγή.

Το φως που μου έφερες, μένει κοντά μου,

στο μαύρο να δίνει, δυό ίχνη χαράς,

δεν έχω χαμόγελο, μα μες την καρδιά μου,

με άγγελο μοιάζεις, λευκά που φοράς.

Το σώμα που κοίταζα, σιγά πλησιάζει,

το έφερε ο νους, το πνεύμα να σώσω,

για αυτό κι αύριο, εκείνο γιορτάζει,

που άλλο η θλίψη μου, δε θα του δώσω.

Λυπήσου για εκείνα, που αντίο δεν είπαν,

εγώ θα 'μαι εδώ, εδώ θα κουρνιάζω,

κι αν έτυχε κάποια, απ όλα να λείπαν,

τα πάντα θα βρω, με σκιά όταν μοιάζω.

Ounkas

03/07/2013