Ένα μικρό μονοπάτι, μπρος μου ανοίχτηκε,

μα πάντα στο μεγάλο δρόμο, περπατούσα,

από την άκρη των ματιών μου, είδα γεννήθηκε,

στο βάθος του, ένα λουλούδι που αγαπούσα.

Να προσπεράσω? Να κάνω πως δεν το είδα?

η πρώτη σκέψη, που απ το μυαλό μου πέρασε,

να πείσω τον εαυτό μου, ήταν μια αχτίδα

του ήλιου, που η νύχτα, δεν την γέρασε.

Πρώτη φορά όμως άνοιξε, της ψυχής μου η πύλη,

απέναντι σε κάτι ξένο, έστω η μικρή σχισμή,

κι άφησε λίγο να φανεί, ένα σβηστό φυτίλι,

στα βάθη του όμως έκαιγε, φλόγα τόσο τρανή.

Ως τώρα, τούτο το μέρος ήταν το μυστικό,

που έκρυβε χρόνια η ψυχή, μέσα στα φύλλα,

μα το συναίσθημα, του τρόμου, το αρχικό,

είπε το ‘ναι’ , κι ας κάψει όλα τα ξύλα…

Βήμα δειλά, στο μονοπάτι το άγνωστο έκανα,

ίχνη χαράς είχε η καρδιά, λίγη ευτυχία,

δέκα φορές γεννιόμουν, χίλιες πέθαινα,

στο τέλος ξέρω, πως θα μείνει η δυστυχία…

Ounkas

16/08/2013