Όλες οι σκέψεις, σαν κουβάρι από κλωστές,

με τύλιξαν και πώς να βρω την άκρη,

οι διαδρομές του δρόμου οι γνωστές,

χαθήκανε στου ορίζοντα τα μάκρη.

Κάθε αυγή, πάντα θλιμμένη, καρτερά,

γοργά και τούτη η μέρα να περάσει,

μικρή καρδιά, πόσα αλήθεια να χωρά?

πριν γκρεμιστεί, στην άβυσσο γεράσει?

Ανάσες δυό, μα και αυτές μαύρα φορούν,

τις ξέχασαν οι εποχές και ζητιανεύουν,

μια στιγμούλα, σαν άλλες να μπορούν,

τη θλιβερή ζωή τους, να παλεύουν.

Μονάχα θύελλες, κοντά μου γνώρισες,

κι ας ήθελα, ένα χαμόγελο να δώσω,

δεν φταις εσύ, που δεν το μπόρεσες,

να σταματήσεις το κύμα πριν το νιώσω.

Μα αυτό το κύμα, το πελώριο, ξεσπάει,

μακριά σου  στέκω, να σωθείς απ την οργή,

μονάχα αυτό, η φωνή μου σου ζητάει,

να μην ξεχάσεις, πως για με.. ήσουν η αυγή…

Ounkas

25/08/2013