Σπίτια και δέντρα και άνθρωποι γύρω,

μια πόλη σαν όλες, μα κάτι γυαλίζει,

φωνές και παιδιά, εκκλησία και μύρο,

ίδια παντού, μα εδώ κάτι αξίζει,

Βαδίζουν, μιλάνε, για χαρά η για πόνο,

απλώνονται σύννεφα, βροχή θα αρχίσει,

εδώ ήταν πάντα, μα μέσα στο χρόνο,

κυλάει ο καιρός, λες κάτι γνωρίζει.

Ο ήλιος κερδίζει, οι στάλες στεγνώνουν,

φιγούρες προβάλλουν, γοργά περπατούν,

σεντόνια λευκά, στα μπαλκόνια απλώνουν,

μα οι σκέψεις πάλι, το ‘κάτι’ , ζητούν.

Σπουργίτια πετάνε, τα φτερά τους να πλύνουν,

στις δροσοσταλίδες, που στέκουν στα φύλλα,

μικροί επιστήμονες, τα μυστήρια λύνουν,

σκαλίζουν ονόματα, στα υγρά σκόρπια ξύλα.

Μια πόλη σαν όλες, μα για κάτι διψάει,

θα έρθει ο καιρός? ή δεν θα προλάβω?

να δω τι είναι αυτό? που ψάχνει? ζητάει?

αν ακούσω τον ανεμο, θα το καταλάβω?

Ounkas

29/08/2013