Με ρωτάς συνεχώς, τί πιστεύω πως φταίει,

και ο ήλιος κρυμμένος, είναι στην συννεφιά,

γιατί πάντα η ψυχή, φτερουγίζει και κλαίει,

μα δεν λέει ποτέ, τί έχει μες τη καρδιά?

Με ρωτάς αν ποτέ, είχε χρώμα η αυλή μου,

κι αν τα δέντρα ανθίζαν, κάθε νέα εποχή,

γιατί πίκρα έχει πάλι, το απαλό το φιλί μου,

και η νύχτα από άστρα, είναι πάντα φτωχή?

Όταν ήρθαν τα σύννεφα, δεν τα είδα και μείναν,

αυτά έφεραν θλίψη και ο σκοπός, έπαψε,

οι χαρές στη καρδιά, δάκρυ αμέσως γίναν,

και η φωνή τη σιωπή, με μιας αγάπησε.

Το χώμα κομμάτια, τα άνθη πεθαίνουν,

τα κλαδιά ακουμπούν, στη γη, γερασμένα,

οι αγκαλιές μου μονάχα, στο χθες ανασαίνουν,

του ουρανού μου το φως, πίσω στα περασμένα.

Με ρωτάς τί είναι εκείνο, στο χρόνο που αξίζει,

και μαζί του ανατέλλω, πάντα την κάθε αυγή,

γιατί δεν είναι εδώ? γιατί εδώ δεν γυρίζει ?

μα δεν βλέπει πως είμαι, όλη πια μια πληγή?!

Ounkas

01/09/2013