Κοίτα πως στάθηκε το πλοίο στο νερό,

στα μάτια μου, θε να πιστέψω μα διστάζω,

δεν είναι γη, που το χώμα είναι ξερό,

δεν είναι αέρας, που όσο κι αν θέλω, δεν αλλάζω.

Λες σαν μαχαίρι, που βράχο έχει καρφώσει,

κάθετα στέκει, δεν θα φύγει, δεν σαλεύει,

απ τις στεριές, η άμμος κύλησε να στρώσει,

μια γη γιαυτό, όμως ο νους, δεν το πιστεύει.

Το βλέπω εγώ? ή κι άλλοι το κοιτάζουν?

κανείς δεν δείχνει, ούτε λίγο να σαστίζει,

αλήθειες και όνειρα, όλα πώς τα αλλάζουν?

κι απ όλα αυτά, στο τέλος ποιός κερδίζει?

Φεύγω, γυρίζω, το καράβι δεν κινείται,

νύχτα η μέρα, με κύμα η χωρίς,

από μπροστά μου να χαθεί, όλο αρνείται,

μοιάζει ψυχή, που έφυγε πολύ νωρίς.

Το δρόμο ακόμα, δεν βρήκε για να πάει,

κι απλά σταμάτησε, στο πουθενά έχει μείνει,

όλα όσα έζησε και όσα θα αγαπάει,

σε μια στιγμή, πως να πιστέψει ότι αφήνει?

Ounkas

04/01/2014