Κολύμπησε γιατί τα ξύλα σάπισαν,

στο ‘λεγε μια φωνή, δεν θα αντέξουν,

τα χέρια σου, τα μέταλλα του, γυάλισαν,

το ‘ριξες μες τα κύματα να παίξουν.

Μικρά θεριά που άλλοτε γελούνε,

γλυκά αγγίζουν το σκαρί και τραγουδούν,

όσα έχουν ζήσει, θέλουνε να πούνε,

κι από αγάπη, πάνω του κολυμπούν.

Σε άβυσσο όμως, εκείνα μεγαλώσαν,

σε μπλε νερά, που ‘ναι για αυτά ο δρόμος,

ούτε από κάτι θυμούνται να γλυτώσαν,

για αυτά η λέξη, δεν υπάρχει, τρόμος.

Μικρά θεριά, κυλιούνται, δεν χορταίνουν,

το άγριο παιχνίδι, που ‘χουν με τη στεριά,

τα μάτια έμαθα, να δούνε δεν προφταίνουν,

μια το νερό πάει μπροστά, μια η αμμουδιά.

Σε βράχια γίγαντες, χτυπούν και σπάνε,

μα πάλι πίσω, ολόκληρα γυρίζουν,

και τα καράβια σου, πίστευες πως θα πάνε

κι ανέπαφα, μες το λιμάνι θα σφυρίζουν.

Ounkas

23/01/2015