Ένα κλουβί, που τα σίδερα καίνε,

έκλεισε μέσα του, μια ηλιαχτίδα,

μόνη ελπίδα, όσα της λένε,

μπορεί να ξεφύγει από την παγίδα.

Το φως της αχνό, ζωή που τελειώνει,

δεν ξέρει να ζει, σε μια φυλακή,

για πρώτη φορά, το σώμα παγώνει,

κι η λάμψη σε λίγο, δε θα ‘ναι εκεί.

Τι κι αν της φωνάζω, θα τα καταφέρει,

κουράστηκε μέρες, να βγει, να παλεύει,

πριν σβήσει μου λέει, πως κάτι θα φέρει,

και νιώθω η ψυχή, να κλάψει γυρεύει.

Στα χέρια κρατά, ένα άγριο λουλούδι,

αργά μου το δίνει, για να το προσέχω,

να το ‘χω μαζί μου, μικρό αγγελούδι,

και πάντα κοντά μου, το φως της θα έχω.

Δακρύζει το βλέμμα, μου λέει να φύγω,

που βρίσκει τη δύναμη, γλυκά να γελά?!

στα μάτια της βλέπω, κι αλήθεια τυλίγω,

αγάπη κι ανάσα, που για μένα φυλά.

Ounkas

04/02/2015