Φουρτουνιασμένη θάλασσα μου εσύ,

πες μου για όσα σέρνεις και βαραίνουν,

τούτη την άμμο, τ’ ουρανού το θαλασσί,

πες μου γιατί, τα λόγια σου σωπαίνουν.

Αγρίμι κι ονείρου ευχή, μην κλαις,

δίπλα σου είμαι, μόνη δεν σ αφήνω,

η θλίψη σου κομμάτια κι όλο καις,

σε μια αγκαλιά, πάντοτε εγώ σε κλείνω.

Στάλες δροσιάς, άσε τις να κυλήσουν,

στα άγρια βράχια, μην χτυπάς το σώμα,

τα σύννεφα να ‘ρθουν και να μιλήσουν,

κοντά σου άσε τα, φίλοι είναι ακόμα.

Κουράστηκες το ξέρω, μα είμαι εδώ,

κι όσο θυμώνεις, τόσο εδώ θα μένω,

όπως παλιά, ήρεμη θέλω να σε δω,

γι αυτό ως το τέλος της ζωής, θα περιμένω.

Κι αν άγρια μείνεις, μέσα σου θα βουτήξω,

στα πιο βαθιά και σκούρα σου νερά,

μαζί με σένα, τα όνειρά μου θα βυθίσω,

κι ένα χαμόγελο, θα έχω πρώτη μου φορά.

Ounkas

07/02/2015