Στο νου μου δεκάδες, σκέψεις με πνίγουν,

το πώς, το γιατί, το πότε νυχτώνει,

στο ίδιο αποτέλεσμα, ξανά καταλήγουν,

στο κόσμο ερχόμαστε και φεύγουμε μόνοι.

Άλλοι ορίζουν, στους δρόμους το βήμα,

εμείς επιλέγουμε, το ποια διαδρομή

οδηγεί σε ένα τίποτα ή δίπλα στο κύμα,

μ’ αυτό της ζωής, η πιο γκρίζα γραμμή.

Περπατάς σε λιβάδι, μα δεν βλέπεις τ αγκάθια,

κι όταν τόσο ματώσεις, δύσκολα σταματάς,

πόσα άνθη υπάρχουν, μα δεν βρίσκεις καλάθια,

κι έτσι απλά ότι φτάνεις, γοργά το μαδάς.

Και βαδίζεις σε δάσος, που σε λίγο τελειώνει,

και μπροστά σου γκρεμός, μα δεν θες να γυρίσεις,

πίστεψες θα πετάξεις, σαν αετός που θυμώνει,

μα δεν έχεις φτερά, βίαια θα το γνωρίσεις.

Κι όλο έχει χειμώνα, ήλιος δεν ανατέλλει,

κι η βροχή μαστιγώνει, της ψυχής το χιτώνα,

τόσο κρύο που κάνει, η καρδιά δεν το θέλει,

μα όλο λες  ‘’δεν πειράζει, ένα βήμα ακόμα…’’

Ounkas

01/02/2015