Τι κι αν ο άνεμος, βλέπεις για λίγο κόπασε,

κι είδες μπροστά σου, τον ήλιο να ανεβαίνει,

τι κι αν μια στάλα, η σιωπή σου σώπασε,

κι είδες το κύμα, σιγά να ξεμακραίνει.

Λίγες στιγμές, απ τον ορίζοντα η μπόρα,

κι αχτίδες ήρθαν, γλυκά να σε ζεστάνουν,

τριαντάφυλλο, που δεν μαράθηκε ως τώρα,

οι λύπες κρύφτηκαν, άλλο μη σε πικραίνουν.

Για τόσο λίγο, για ένα λεπτό που σου χαρίστηκε,

βγήκες στο φως, κι ας ήδη σκοτεινιάζει,

ψυχή που γέμισε ανθούς, τώρα πια κρύφτηκε,

μες τις σκιές της, ‘κει που πάντοτε κουρνιάζει.

Πάλι οι φωνές, κύκλωσαν της καρδιάς το δρόμο,

και η φωτιά, ξεκίνησε να καίει κάθε χρώμα,

όσο ποτέ αυτή η σιγή ..., σ έχει γεμίσει τρόμο,

γιατί απόψε σε γυρνά, πάλι μέσα στο χώμα…

Δεν ξέρεις, αν δεν το γευτείς, το δάκρυ με τι μοιάζει,

μόνο αν αγγίξει τη ψυχή.. τότε καταλαβαίνεις..

πως μια σταγόνα κι έφτασε.. τη θάλασσα ταράζει…

κι αυτή τη θύελλα κανείς.. ούτε εσύ προλαβαίνεις…

Ounkas

10/02/2015