Μέσα στη θάλασσα, πνίγω την κάθε λύπη,

στο κύμα που έρχεται και φεύγει για αλλού,

αυτή γνωρίζει, πώς μακριά να τις κρατήσει,

μα απόψε μοιάζει, με το νου κάποιου τρελού.

Πίσω τις φέρνει συνεχώς κι όλο τις διώχνω,

ξανά εκεί, στην άμμο πάνω τις αφήνει,

κάτι ίσως θέλει να μου πει, κι όχι από φθόνο,

μέρα τη μέρα, τη σιωπή της, νιώθω, λύνει.

Πίκρες πολλές, γέμισε μέσα της και κλαίει,

κύματα χίλια, μα απόψε άλλο δεν χωρά,

δροσιά πιστεύουμε πως έχει κι όμως καίει,

καθώς αγγίζω, το γαλανό της που φορά.

Αύριο λέει, έτοιμη για μένα θα είναι,

θα έχει ανασάνει και θα αντέχει τη πληγή,

μα τόσο άδικη, είμαι μ αυτήν θυμάμαι,

πάντα της έδινα, ότι δεν έδινα στη γη.

Κι έτσι ξεκίνησα, να την λατρεύω τόσο,

κομμάτι μου έγινε κι άκουγα τη φωνή της,

δεν την πικραίνω άλλο πια, δεν την σκοτώνω,

γελώ μαζί της σαν γελά και κλαίω μαζί της…

Ounkas

01/01/2016