Έτσι ξεκινά, ο χρόνος κάθε αυγή,

μετράει ανηφόρες, απ όταν ξυπνήσει,

αρχίζει πατώντας, πάνω στη γη,

μα χάνει το μέτρημα, τα μάτια σαν κλείσει.

Οι λέξεις κουράζουν κι εκείνη κυλά,

χωρίς ν αντιστέκεται, να δει που θα φτάσει,

πολλές φορές κλαίει, μα ποτέ δεν μιλά,

μονάχη τη θλίψη της, ξανά θα περάσει.

Τις μάχες της δίνει, ανάσα μηδέν,

κι όμως αντέχει, βουβά να ματώνει,

σαν ένα τραγούδι, που κολλά το ρεφραίν,

και όσο προσμένεις, ποτέ δεν τελειώνει.

Χαράζουν οι μέρες, τις δικές τους βραδιές,

τα νύχια γαντζώνει, στα σκαλιά μην γλιστρήσει,

μα σαν τις κιθάρας, τις φθαρμένες χορδές,

δεν έχει τη δύναμη, τον ήχο να αγγίξει.

Με μια αγωνία, τα μάτια θα κλείσει,

μα ο ύπνος δεν έρχεται, να την ησυχάσει,

ο ήλιος που έδυσε, τα φώτα έχει σβήσει,

μα ούτε απόψε φεγγάρι, από δω θα περάσει…

Ounkas

01/01/2016