Το σύννεφο φέρνει βροχή και αγέρα,

κοιτάζω το χώμα, τη γη πως πληγώνει,

στα δυό την χαράζει, σαν μια μικρή σφαίρα,

μα εκείνη με πείσμα, το σώμα ενώνει.

Τη δύναμη βρίσκει, για να συνεχίζει,

για αυτό τη θαυμάζω, γιατί όλο παλεύει,

χειμώνας κι αν είναι, αυτή πάλι ανθίζει,

κι όλα τα μάτια, επάνω της στρέφει.

Συνέχεια ψάχνει, τον τρόπο να βγαίνει,

στον ήλιο ξανά κι ας πνίγεται μέρες,

ιστό τον ιστό, αργά πάλι υφαίνει,

τις ρίζες των δέντρων, σε άγονες ξέρες.

Η φύση κοιτάζει, προσμένει να ανοίξουν,

και πάλι τα άνθη, που έχει γεμίσει,

αυτά που μαράθηκαν, με χρώμα να πνίξουν,

κι αυτή η ομορφιά, για καιρό να κρατήσει.

Κι αν έρθει η βροχή, θα την περιμένει,

κι αν πάλι τα πάντα, πλημμύρα θα γίνουν,

αυτή θα είναι εκεί, να τα ανασταίνει,

δεν τα αφήνει ποτέ, πεθαμένα να μείνουν…

Ounkas

03/01/2016