Ψυχή μου, πόσα σκαλιά μετράς τα βράδια,

τη μέρα προσπαθείς, τη λύπη σου τη κρύψεις,

μα σαν σε κυκλώνουν, βαθιά τα σκοτάδια,

το δρόμο που χάραξες, πάλι θέλεις να ανοίξεις.

Δική μου η λύπη, μακριά σου παλεύω,

να την ημερώσω, να μην ταξιδέψει,

σε εκείνες τις νύχτες, που τόσο λατρεύω,

εκεί που η πνοή σου, διψά να γιατρέψει.

Το βήμα σταμάταγε, τον ήχο να ακούσει,

αυτόν της ανάσας σου κι εκεί να χαθεί,

κομμάτια από πάγο, με θέρμη να λούσει,

μια μάχη ακόμα, στη φωτιά να δοθεί.

Με όνειρο έμοιαζε, μα ήταν αλήθεια,

σε αυτόν τον χειμώνα, οι φλόγες που καίνε,

σαν ψίθυρος έμοιαζε, μα πόση βοήθεια,

τα μάτια μου έδιναν, που οι λέξεις δε λένε.

Τις σκάλες ανέβαινε, δυό-δυό η ψυχή μου,

να φύγει απ τα βάθη, σκληρά προσπαθούσε,

μα πάλι όλα χάθηκαν και τρέμει η φωνή μου,

στην άβυσσο μέσα, η καρδιά μου κυλούσε.

Ounkas

28/12/2015