Πόσο μικρός από ψηλά ο κόσμος μοιάζει,

πόσο ανώφελη η πάλη με το χρόνο,

δεν έχει χρώμα η ζωή, μα δεν πειράζει,

όσο την πιέζεις, προκαλεί μονάχα πόνο.

Πόσες φορές, θα πω στην Άνοιξη να ‘ρθει,

να δώσει ανάσα, σε αυτά που ξεθωριάσαν,

μικρό το άνθος τους, πόσες φορές θα μαραθεί,

απ τις αχτίδες, που ξανά το θυσιάσαν.

Του ουρανού την χαραυγή, εδώ, προσμένω,

με τον αγέρα, τη ψυχή μου, να τη λούσει,

σαν επιβάτης, στον σταθμό του τρένου,

τον ήχο που έρχεται, καρδιοχτυπά να ακούσει.

Ώρες περνούν, τα φώτα σιγά, ανάβουν,

μικρές κουκίδες, που ζαλίζουν τη ματιά,

όλες ενώνονται, μα ξάφνου σκοτεινιάζουν,

την αύρα που ήρθε, να γλυκάνει τη βραδιά.

Δύσκολο πόσο, φαντάζει να γελάσεις,

μια μόνο σκέψη, σε κάνει να ποθείς,

αυτό που κάποιοι, ζωή λένε, να πλησιάζεις,

μα αν την αγγίξεις, ξέρεις πως θα καείς.

Ounkas

28/12/2015