Στο πρώτο σκαλί, που το βήμα συνάντησε,

τα μάτια ζαρώσανε, στη θέα του απείρου,

τι να ‘ναι εδώ κάτω? κανείς δεν απάντησε,

στο νου μου που ρώτησε, τη σκιά του ονείρου.

Ατέλειωτη ομίχλη, το άγνωστο σκέπαζε,

να δω δεν μπορούσα, ούτε φως, ούτε αέρας,

να μείνω δεν ήθελα, μα πάλι με πείραζε,

να μην ξέρω τι είναι, στο τέλος της μέρας.

Ακόμα ένα βήμα, το κορμί αγκαλιάζει,

το πιο κρύο σκοτάδι, που ποτέ έχει νιώσει,

στο άγνωστο απόψε, το μυαλό μου βουλιάζει,

μα το πείσμα μου τώρα, δεν θα με προδώσει.

Στο τρίτο σκαλί, όλα μοιάζουν να σβήνουν,

κι όσα νόμιζα ότι ήξερα, είναι τόσο θολά,

η ερημιά έχει ήχους, που στο είναι, αφήνουν,

μια σιωπή τόσο απίστευτη, γνώριμη από παλιά.

Ounkas

2015