Όπου κι αν βρεθώ, σε όποιον τόπο,

μαζί μου κουβαλώ, τις σκιές της φωτιάς,

κείνες που με πονούν βαθιά, μα έχουνε τον τρόπο,

να με διαβαίνουν σε οδούς, άπειρης μοναξιάς.

Όσα ονειρεύομαι όμορφα, ξέρουνε να τα καίνε,

κι αν κρύψω μερικές στιγμές, κείνες χαμογελάνε,

κάθε κρυψώνα μάθανε, με ύφος όλο λένε,

«ότι κι αν κάνεις, μάταιο, όλα θα τα ζητάμε!».

Ότι αγγίζω απορεί και με κοιτά με λύπη,

κάθε εικόνα γίνεται, κερί που τρεμοσβήνει,

ποτέ δεν φώναξα αυτά, που τόσο μου έχουν λείψει,

μα ούτε θέλω και να ζω, το πλήθος σ όσα αφήνει.

Θα πορευθώ όπως άρχισα, να βρω τα ακριβά μου,

κείνα που οι γύρω μου πετούν, αυτά εγώ μαζεύω,

είναι όλα όσα δε φαίνονται, ζούνε στα όνειρα μου,

για εκείνους είναι ασήμαντα, μα εγώ σ αυτά πιστεύω.

Κι αν είναι τόσες οι πληγές, αυτά τις γαληνεύουν,

είναι η αγάπη της καρδιάς, μια ανάσα αληθινή,

είναι όλα όσα λησμόνησαν και δεν τα ζωντανεύουν,

ανάσες, της ψυχής φτερά, σαν άστρα φωτεινά.

Ounkas

12/01/2016