Πρώτη μέρα που ο ήλιος χάθηκε,

μια παγωνιά την καρδιά τυλίγει,

σε μια νύχτα, η ζωή μαράθηκε,

και η βραδιά, την πνοή μου πνίγει.

Δέκατη μέρα και η αυγή δεν μπόρεσε,

την πίκρα, ανατολή να κάνει,

κόλλησε μέσα μου, μα τόση δεν την χώρεσε,

και πλημμυρίζει, το μικρό λιμάνι.

Μέρα εικοστή, πόσο πόνο θα φέρει

ακόμα ο χρόνος, που κυλά σαν κεραυνός,

μια καταιγίδα, που έχει μόνο να προσφέρει,

μια μοναξιά, που δεν τη χωρά ο ουρανός…

Τριάντα μέρες, η σιωπή έχει φωλιάσει,

χίλια μαχαίρα, την καρδιά τρυπούν,

τα πάντα έχουν, γύρω μου σκοτεινιάσει,

πόσα τα μάτια μου, θα θέλαν να σου πουν.

Και το φως μου, πάλι πυκνό σκοτάδι,

και η πόλη μου, πάλι γέμισε όνειρα,

αργά στο μάγουλο, κύλησαν το στεγνό,

τα πιο καυτά, του κόσμου δάκρυα…

Ounkas

13/01/2016