Τα λόγια λιγόστεψαν, το κάστρο θεριεύει,

το τείχος του χτίζεται, όπου είχε γκρεμίσει,

εκείνο που πάντοτε, το νου μου μαγεύει,

συνέχεια τη δύναμη, που ψάχνει να αντλήσει.

Κι αν φαίνεται ανήμπορη, η ψυχή είναι βράχος,

κι αν μοιάζει αμίλητη, τα λόγια της καίνε,

κι αν νιώθει κανείς, πως είναι μονάχος,

ας μείνει ακίνητος, να ακούσει τι λένε.

Μέρα και νύχτα, ακούραστη φέρνει,

πέτρα την πέτρα, λάσπη και χώμα,

καμιά φορά πάνω μου, τη νιώθω να γέρνει,

ανάσες να πάρει, να βρει λίγο χρώμα.

Και χτίζει και σκάβει, χωρίς να κοιμάται,

πρέπει να τελειώσει, αυτό που έχει αρχίσει,

τα τείχη που μέσα τους, θα κλειστεί σαν λυπάται,

με νέες ανάσες, στη ζωή να γυρίσει.

Λιγοστεύουν συνέχεια, οι ώρες του χρόνου,

που περνά μακριά, έξω από το κάστρο,

είναι αμέτρητα πια, τα βέλη του φθόνου,

που πάνω της πέφτουνε, την σβήνουν… σαν άστρο…

Ounkas

02/2016