Πόσο καλό η σιωπή μου κάνει, νιώθω,

πάντοτε βρίσκεται εκεί, μαζί μου κολυμπά,

σε όλα τα δάκρυα, τις λύπες και το πόθο,

που από το πλήθος, κανείς δεν ακουμπά.

Μόνο μου λέει διάφορα, όταν μένουμε μόνοι,

λόγια που ξέρει οι καρδιές, ούτε ο νους αντέχει,

παράπονο της άνθρωποι, που ξέρουν πως ενώνει,

το σώμα τους με τη ψυχή, μα δεν βλέπουν πως βρέχει.

Εγώ κι εκείνη αχώριστοι, εδώ και κάποια χρόνια,

χώρο μου αφήνει όπως κι εγώ, ξέρω πότε σωπαίνει,

γνωρίζουμε πως  είμαστε, σε μια σκακιέρα πιόνια,

μα την αξία μας κανείς, ποτέ δεν την μικραίνει.

Η ηρεμία κι η σιωπή, σε κάποιους φέρνει τρόμο,

κι οι λέξεις τους πολλές, μα δίχως σημασία,

κι όταν βλέπουν βαδίζουμε, σ’ ένα δικό μας δρόμο,

το βήμα τους παγώνουνε, λες κι είναι ανταρσία.

Ναι, είναι διαφορετικός, ο δρόμος που διαλέγει,

κάθε ψυχή να πορευτεί, να βρει όσα αυτή ψάχνει,

γιατί είναι άλλα όσα ζητά, η σιωπή κι όσα πιστεύει,

και στης ζωής μας τον ιστό, διαλέγει να είν’ αράχνη.

Ounkas

02/2016