Σε αυτό το πέπλο του ονείρου να μην ζεις,

να μην αφήνεις να χαράζουν, άδεις μέρες,

κι αν η καρδιά έχει πληγές, μην της στερείς,

στιγμές που δεν ξαναγυρνούν, όπως οι σφαίρες.

Κι αν η ψυχή σου, έχει διαλέξει τη βροχή,

δίνε τις πάντα, δυο αχτίδες, να στεγνώνει,

νιώθε μαζί της, ποια αγαπά σαν εποχή,

μα άφηνε λίγο και το πάγο σου, να λιώνει.

Έτσι οι ανάσες μόνο, δεν θα ξεχαστούν,

κι αν το καράβι σου, βρεθεί σε καταιγίδα,

θα χεις δυό ελπίδες, απ τις σανίδες να πιαστούν,

σαν να κρατάς, χωρίς να κόβεσαι λεπίδα.

Μα αν θυμώσεις, με της ψυχής την παγωνιά,

τα φώτα αν σβήσεις, κι ολόκληρη βουλιάξεις,

τότε θα αγγίξεις, του ουρανού την καταχνιά,

και μέσα εκεί, για πάντα θα κουρνιάσεις.

Κι αυτά να ξέρεις, πως στα λέει μια σιωπή,

που τόσα χρόνια, παλεύει το σκοτάδι,

που ξέρει πως, το να δεχτείς, δεν είν ντροπή,

δειλία είναι, να σκεπάζεις… το σημάδι…

Ounkas

17/01/2016