Σ ένα τοπίο γνώριμο, τα σύννεφα θολώνουν,

αχτίδες ήλιου δε θα δεις, τις έχουνε σκεπάσει,

χωρίς να κάνει παγωνιά, τα σώματα κρυώνουν,

οι σκέψεις γίνονται βαριές, λες κι έχουνε γεράσει.

Παιχνίδια παίζει το μυαλό, εικόνες που γνωρίζει,

λες κι είναι πρώτη του φορά, στα μάτια τις κοιτά,

τα λίγα που περίμενες, άλλο δεν σου χαρίζει,

μόνο από νήμα αέρινο, τα θέλω σου, κεντά.

Φωτιά παντού απλώθηκε, ότι ακουμπά το καίει,

στρώθηκε στάχτη σαν χαλί, πώς λίγο ν ανασάνεις?

μοίρα που χρόνια γράφτηκε, μαζί σου κι αυτή κλαίει,

συ θες να ζήσεις, να χαρείς, όσα πάντοτε φτάνεις.

Καημός στο μέσα σου βαθιά, τίποτα δεν σωπαίνει,

θεριό, που από μικρό παιδί, σ’ ακολουθεί γελώντας,

μα όσο κι αν βλέπεις τη στεριά, πάλι να ξεμακραίνει,

τόσο με πείσμα προχωράς, την καταχνιά νικώντας.

Κι αν όλα κάποτε τα δεις, φωτιά να έχουν πάρει,

θα ξέρεις, δε λησμόνησες, τα θέλω της καρδιάς σου,

κι αν κόκκινο και άγριο, προβάλλει το φεγγάρι,

μέσα σου σύννεφο λευκό, θα φτιάχνουν τα όνειρα σου.

Ounkas

03/2016