Χρόνε μαζί μου, το βλέπω πως γερνάς,

χωρίς πια τίποτα, να το υπολογίζεις,

απλά κυλάς, πλάι μου βλέπεις και γυρνάς,

τόπους που ξέρεις, πως δύσκολα κερδίζεις.

Σ έρημους δρόμους, σε εικόνες σκυθρωπές,

που μέσα τους, μόνο το τίποτα χαρίζουν,

μνήμες βαθιά σου ριζωμένες, μα νωπές,

κι όλο σκιές, που έρχονται και ψιθυρίζουν.

Μόνη παρέα σου, αυτές που ξεπροβάλουν,

κι όλο χορεύουν, στο ρυθμό της μοναξιάς,

κείνες μαζί με κάθε αυγή σου θα συμβάλλουν,

χρώμα να δώσουν, με τις φλόγες της φωτιάς.

Μα δεν σε καίνε, μόλο λίγο καψαλίζουν,

τις άκρες,  από τ ακριβά σου, τα φτερά,

βαριές ανάσες, που απ το πόνο σου λυγίζουν,

κι εσύ παλεύεις να πετάξει, μια φορά…

Βαθύ το άπειρο, το δάσος σου πυκνώνει,

ο δρόμος χάθηκε, τι να ακολουθήσεις?

δάκρυ δεν έμεινε, η λάβα το στεγνώνει,

μισή ανάσα δεν αρκεί, να προσπαθήσεις…

Ounkas

14/01/2016