Μια στιγμή, το γέλιο κάνει δάκρυ,

κι ελπίδα μοιάζει, με σπίτι κλειστό,

στέκομαι μόνη, στου ποταμού την άκρη,

άστρο που έμεινα, για πάντα σβηστό.

Βοριάς που άφησε, να τον αγκαλιάσω,

νύχτα που σκέπασε, τη λύπη απαλά,

αετός που επέστρεψε, μαζί να φωλιάσω,

κύμα που πήρε, την ψυχή και κυλά.

Βαγόνι που στάθηκε, για να το προφτάσω,

αγκάθι με άγγιξε, μα εγώ δε ματώνω,

άνθη που θέλησαν, παντού να μοιράσω,

σκιές που με έμαθαν, ποτέ μην θυμώνω.

Φεγγάρι που βγήκε, νωρίς μη σκοντάψω,

σκοτάδι που δέχθηκε, την μόνιμη θλίψη,

σεντόνι τυλίχτηκε, μονάχη μην κλάψω,

θεριό που σταμάτησε, η ανάσα μην λείψει…

Φωτιά όλα γίνανε, ξανά και σωπαίνω,

οι τόσες φωνές, απόψε θα πάψουν,

αγάπη μου θάλασσα, εκεί ανασαίνω,

στα βάθη σου μόνο, τα όνειρα θα λάμψουν.

Ounkas

13/01/2016