Όνειρο, που έγινε ζωή κι όμως, νέο πεθαίνει,

σημάδια αφήνοντας πολλά, για να μην το ξεχνάμε,

άστρο που κάποτε έλαμπε,τώρα κι αυτό μικραίνει,

σβήνει, μα γίνεται σκιά, μέσα μας να φυλάμε.

Κι όσα δεν πίστευα να δω, ν αγγίξω, να γνωρίσω,

μια μέρα μου τα έφερες, μέσα στα δυό σου χέρια,

στην αγκαλιά σου, μ άφησες, να μπω, να ακουμπήσω,

κι αγάπη μόνο έδωσες, που μ έφτασε στα αστέρια.

Μα ήταν τόσο πιο ψηλά, απ όσα είχα γνωρίσει,

και ήξερα πολύ σύντομα, να μείνω δεν γινόταν,

όσο κι αν θέλει η καρδιά, όσο κι αν αγαπήσει,

είχε η μικρή, ήδη ψυχή, φωτιές κι όλο καιγόταν.

Είναι άραγε λέτε σοφό, μέσα μου να κρατώ φωνές,

ρωγμές, στιγμές, αλλά και εικόνες που βαραίνουν,

λέξεις, που ούτε ένα λεπτό, δεν ενιωσαν κενές,

μα να ειπωθούν δεν μπόρεσαν και τώρα πια σωπαίνουν?

Και αυτό το βήμα,σε ίδιους τόπους, πάντα με πηγαίνει,

εκεί που ο χρόνος για άλλους έπαυε,για μένα ήταν νερό,

και πόσο εύκολα κανείς, στη ζωή του να μαθαίνει,

να ζει απο το ΄μισό΄, μακριά? νομίζω, δεν το μπορώ.

Ounkas

28/05/2012

Να κρατηθώ απο τί? ως κι ο ουρανός ξεθώριασε,

έκρυψε η λίμνη το νερό της και πάλι να διψάσω!

τα όνειρα μου ο βοριάς, τα πεταξε, τα σώριασε,

σε μια γωνιά, κι έκλεισαν οι δρόμοι, μην τα ψάξω!

Και τώρα τί? έμεινε μόνο μια πνοή, κουράστηκε,

πόσα να δώσει? που να βρει αγάπη να πιαστεί?

και η ψυχή? που σ άδικα και δίκαια, μοιράστηκε?

δεν έχει πια παλμό, κάπου για να ακουστεί.

Κι άνθρωπος ποιός?! θα ήθελε εδώ, ΕΔΩ, να μείνει?

ν ακούει τις νύχτες? το θρήνο της, να αντέχει?!

να πνίγεται στης θάλασσας της, την τεράστια δύνη?!

κι ανάσα να της προσφέρει, όταν άλλη δεν έχει?!

Κι απόψε που?! Να βρω μια αγκαλιά, να ακουμπήσω?

να ανεχτεί το δάκρυ, απ τις πληγές που αδειάζει?

και σε ποιό άγγιγμα, μόνο για μένα να ζητήσω?

να μείνει ξάγρυπνο, να με προσέχει που βραδιάζει?!

Κι αν κλάψω? ποιό σύννεφο θα ερθει να με πάρει?

να μου θυμίσει, έξω απ την μοναξιά μου, πώς να ζω?!

και να μου δείξει, πως και για μένα , το φεγγάρι,

κάθε βραδιά, βγαίνει και λάμπει, να το δω?

Μέρες περνούν και τί?! Πάντα μισή θα ξημερώνω,

χρόνια θα φεύγουν, περιμένωντας μικρές στιγμές,

ψυχή, καρδιά, σκέψη και σώμα, πάντα θα ματώνω,

και θα μπαλώνω, με αυτό το αόρατο δάκρυ, τις ρωγμές.

Ounkas

26/05/2012

Κλείνομαι μες τους ήχους,

πάντα εδώ με ΄γυρεύω΄,

γράφω άχρωμους στίχους,

και για κάτι παλεύω,

εικοσιδύο πάνε χρόνια,

με χιλιάδες πια λέξεις,

σαν το τρένου βαγόνια,

πολλά, ποιο να διαλέξεις?

Όλα είναι ΄παιδιά΄μου,

με μισούν, μ αγαπάνε,

σαν τις νότες καρδια μου,

στη ψυχή, που χωράνε.

Αραγε να ναι πολλά,

μάτια που με διαβάζουν?

λες να μοιάζουν, θολά?

η απλώς με κοιτάζουν?

Δεν μιλά όμως κανείς,

έρχονται, ταξιδεύουν,

σαν εκείνους κι εμείς,

μόνο αλήθειες γυρεύουν.

Κι έχει τύχει χειμώνας,

μ΄ Άνοιξη να μυρίζει,

καλοκαίρι κι αιώνας,

στη ψυχή να χιονίζει.

Οι εποχές δεν αλλάζουν,

με ρυθμούς που είχες μάθει,

οι καρδιές μας προστάζουν,

τα σωστά και τα λάθη.

Μέσα εδώ, ότι ορίζεις,

γίνεται ένα και πλέκει,

όσα εσύ τα γνωρίζεις,

μα το βλέμμα αλλού στέκει.

Μείνε όσο αισθάνεσαι,

τη ψυχή, ν' ανασαίνει,

κι όταν πέφτεις να πιάνεσαι,

απο αυτό που ζεσταίνει,

του χειμώνα το κρύο,

της βροχής την σταγόνα,

του φιλιού το αντίο,

αγκαλιάς, μια κρυψώνα.

Ounkas

22/05/2012

Κι έμεινα μόνη, να μιλώ στον εαυτό μου,

μαζί με αναμνήσεις και λέξεις που πετούν,

τώρα δεν έχω τίποτα, να ναι για το καλό μου,

τώρα οι λύπες άρχισαν, δίχτυ να μου κεντούν.

Μία γαλάζια θάλασσα,πού φτάνει?δεν γνωρίζω,

δεν έχει τέλος, ούτε αρχή κι όλο αλλάζει χρώμα,

σαν το παιδί που τρυφερά, στην αγκαλιά κοιμίζω,

μα το νανούρισμα αυτό, ξύπνιο το χει ακόμα.

Ένα κορμί που δεν ζητά, μόνο να βλέπει θέλει,

μια παρουσία, μια σκιά, μ αγάπη να γεμίζει,

τους σάκους της ψυχής, για άλλα δεν το μέλει,

και πίσω το χειμώνα της, για πάντα να αφήσει.

Πίνακας που δεν κρέμεται,στην μέση κάποιου τοίχου,

μέσα στην σκόνη, τη βροχή, τα χρώματα σταλάζουν,

τραγούδι που δεν ταίριαξε,στις λέξεις κάποιους στίχου,

γιατί άλλοι συνέχεια, τα λόγια του αλλάζουν.

Δάκρυ που γλίστρησε βουβά, μα χάραξε το γέλιο,

το καψε!! το κομμάτιασε!! και τώρα αργοσβήνει,

φιλί που δεν χαρίστηκε, σε΄πρέπει΄,αλλά σε΄θέλω΄,

μονάχο του έμεινε να ζει, γιατί... αγάπη δίνει.

Ounkas

20/05/2012

Άσε την μοναξιά, σαν ποτάμι να τρέξει,

κι αν σε πονά, σε πληγώνει, μην κλάψεις,

δεν είναι μια εικόνα, μια φωνή, μία λέξη,

που θα κάνει το πόνο της ψυχής σου,να πάψει.

Άσε την ερημιά, στην καρδιά να κυλήσει,

κι αν η αυγή θα σε βρει, μόνο και λυπημένο,

με την θέρμη του ο ήλιος, στοργικά θα τυλίξει,

γύρω σου ότι πίστεψες, πως είναι χαμένο.

Μην νομίζεις πως όλα, είναι άσπρο και μαύρο,

ενδιάμεσα υπάρχει, ένα γκρι που σκοτώνει,

μα αυτό αν δεν είχα, θα έψαχνα πάντα να βρω

το φεγγάρι .. ΓΙΑΤΙ?.., κάθε νύχτα ματώνει.

Κι αν τα βράδια περνούν, χωρίς κάτι ν αλλάζει,

κι αν φυσά ο αγέρας και παγώνει το σώμα,

κι αν ποτέ η ζωή σου, δεν γελά, δε γιορτάζει,

πίστεψε πως μπορείς, για λιγάκι ακόμα.

Έρχεται η αγάπη, μα όλοι οι δρόμοι κλειστοί,

και φωλιάζει στο ΄είναι΄, περιμένοντας χρόνια,

σε τυλίγουν χιλιάδες, από αράχνες, ιστοί..

να κινήσει ένα χέρι, προσμένεις τα πιόνια.

Ounkas

16/05/2012